اخيراً در فرودگاه صحبت هاي لحظه هاي آخر بين مادر و دختري را شنيدم

 هواپيما درحال حرکت بود و آنها در ورودي کنترل امنيتي همديگر را بغل کردند و مادر گفت: "دوستت دارم و آرزوي کافي براي توميکنم." دختر جواب داد: "مامان زندگي ما باهم بيشتر از کافي هم بوده است. محبت تو همه آن چيزي بوده که من احتياج داشتم. من نيز آرزوي کافي براي توميکنم."
آنها همديگر را بوسيدند و دختر رفت. مادر بطرف  پنجره اي که من در کنارش نشسته بودم آمد. آنجا ايستاد و مي توانستم  ببينم که مي خواست که گريه کند. من نمي خواستم که خلوت او را بهم بزنم ولي خودش با اين سؤال اينکار را کرد: " تا حالا با کسي خداحافظي کرديد که مي دانيد براي آخرين بار است که او را مي بينيد؟ " جواب دادم: " بله کردم. منو ببخشيد که فضولي مي کنم چرا آخرين خداحافظي؟ "
او جواب داد: " من پير و سالخورده هستم او در جاي خيلي دوري زندگي مي کنه. من مشکلات زيادي ر پيش رو دارم و حقيقت اينست که سفر بعدي او براي مراسم دفن من خواهد بود. "
" وقتي داشتيد خداحافظي مي کرديد شنيدم که گفتيد " آرزوي کافي را براي تو ميکنم. " ميتوانم بپرسم يعني چه؟ "
او  لبخندي زد و گفت: " اين آرزويست که نسل  به نسل به ما رسيده. پدر و مادرم عادت داشتند که اينرا به همه بگويند."  او مکثي کرد و درحاليکه سعي مي کرد جزئيات آنرا بخاطر بياورد لبخند بيشتري زد و گفت: " وقتي که ما گفتيم " آرزوي کافي را براي تو ميکنم. " ما مي خواستيم که هرکدام زندگي اي پرازخوبي به اندازه کافي داشته باشيم. " سپس روي خود را بطرف من کرد و اين عبارتها را عنوان کرد: